Το ερώτημα «μηχανική ή χημική ανακύκλωση;» θέτει τη συζήτηση σε λάθος επίπεδο. Καμία τεχνολογία δεν είναι κατάλληλη για κάθε πολυμερές και κάθε ρεύμα αποβλήτων. Η μηχανική ανακύκλωση διατηρεί γενικά τη μεγαλύτερη αξία σε καθαρά, ομοιογενή υλικά. Η διάλυση, η αποπολυμεροποίηση, η πυρόλυση και η αεριοποίηση έχουν διαφορετικούς μηχανισμούς, απαιτήσεις εισροών και πραγματικές αποδόσεις υλικών. Αυτό που έχει σημασία δεν είναι η δηλωμένη απόδοση σε λάδι ή σφαιρίδια, αλλά το πόσα απόβλητα επιστρέφουν πραγματικά στην παραγωγή νέου πολυμερούς, με τι ενεργειακή απαίτηση και ποια ποιότητα προϊόντος. Αυτές οι τεχνολογίες θα πρέπει να αλληλοσυμπληρώνονται και όχι να ανταγωνίζονται για την ίδια πρώτη ύλη.
Η χημική ανακύκλωση επιτυγχάνει ή αποτυγχάνει με βάση την ποιότητα της πρώτης ύλης, και όχι μόνο λόγω της τεχνολογίας. Η ποιότητα της πρώτης ύλης καθορίζει τη σταθερότητα της διεργασίας, την ποιότητα του προϊόντος και την κερδοφορία. Πολλές εταιρείες εσφαλμένα υποθέτουν ότι κάθε ρεύμα αποβλήτων είναι κατάλληλο, ωστόσο η σύσταση και η μεταβλητότητα μπορούν να αλλάξουν ριζικά τα αποτελέσματα. Η αξιολόγηση της πρώτης ύλης αποτελεί στρατηγικό πρώτο βήμα και τη βάση για κάθε βιώσιμο έργο χημικής ανακύκλωσης.